Ataki Slow HTTP DoS (cz. 2.) — powolne dosyłanie ciała żądania w ataku Slow HTTP Body przy użyciu slowhttptest

10 grudnia 2014, 18:25 | Narzędzia, Teksty | komentarzy 18
: zin o bezpieczeństwie - pobierz w pdf/epub/mobi.

Pierwsza część artykułu rzuciła światło na problem powolnych połączeń HTTP, które są sercem ataku Slowloris. W drugiej części przyjrzymy się szczegółowo innej odmianie tego ataku – wariancie Slow HTTP Body. Zapoznamy się również z narzędziem SlowHttpTest pozwalającym przeprowadzać szczegółowe testy różnych zagrożeń Slow HTTP DoS.

Kluczem do sukcesu podczas ataku Slow HTTP jest umiejętność zajęcia całej puli połączeń serwera aplikacyjnego. Przedstawiony w poprzednim artykule Slowloris realizował tę ideę poprzez powolne dosyłanie nagłówków żądania HTTP. Skrypt, przez ustanowienie wielu powolnych połączeń, powodował „zatkanie” serwera Apache. Oprócz tego, że serwer nie mógł przyjmować nowych połączeń, to w dodatku zużywał wiele zasobów na utrzymywanie kanałów zestawionych przez napastnika.

Gdy podobny atak wykonamy na web serwer IIS to okaże się, że usługa Microsoftu całkiem nieźle poradzi sobie z wolno dosyłanymi nagłówkami HTTP. Bynajmniej nie oznacza to, że Internet Information Services posiada na tyle przemyślaną architekturę, która uchroniłaby nas przed zagrożeniem DoS.

Przyjrzyjmy się, w jaki sposób IIS może realizować proces obsługi żądania.

IIS a wolne połączenia

Okazuje się, że Internet Information Services przetwarza żądania w nieco odmienny sposób niż konkurencyjny Apache. Po obserwacjach kilku ataków DoS można zauważyć, jakby IIS po zestawieniu połączenia TCP przekazywał obsługę żądania do specjalnej puli. Podczas odbierania nagłówków HTTP procedura obsługi owej „puli żądań z dosyłanymi nagłówkami” okazuje się nie być dużym obciążeniem dla reszty systemu. Serwer Microsoftu potrafi jednocześnie odbierać wiele nagłówków żądań i do momentu odebrania ostatniego nagłówka nie będzie zaprzątał sobie takimi zasobami głowy. Powoduje to, że zestawienie dużej liczby połączeń przy pomocy Slowlorisa staje się nieefektywne – klienci przesyłający kompletne zapytania HTTP będą poprawnie obsługiwani przez serwer.

Pójdźmy nieco dalej, wgłębiając się w szczegóły. IIS każde żądanie może obsłużyć w inny sposób. Metodę określa po odczytaniu linii żądania oraz nagłówków HTTP. Konfiguracja serwera oraz aplikacji definiuje, że przykładowo zasoby o rozszerzeniu .png mają być obsługiwane przez handler plików statycznych, a pliki z rozszerzeniem .aspx powinny być interpretowane zgodnie z całym cyklem żądania strony ASP.NET. Serwer IIS musi odczytać linię żądania HTTP oraz jego nagłówki, aby wiedzieć, która aplikacja (oraz w jaki sposób) ma przetworzyć zapytanie. Do momentu, aż serwer nie otrzyma wszystkich tych informacji, będzie trzymał przychodzące połączenia w osobnym „worku” i nie będzie ich intensywnie przetwarzał.

W kontekście ataków Slow HTTP DoS, intuicyjnie można powiedzieć, że istnieją następujące etapy obsługi żądania IIS:

  1. Zestawianie połączenia oraz pobieranie nagłówków HTTP.
  2. Wysłanie dalszej obsługi żądania do wskazanego modułu IIS.
  3. Odbieranie ciała zapytania (opcjonalnie, gdy np. użyto metody POST).
  4. Obsługa zapytania przez odpowiedni moduł IIS i aplikację.

Podobnie jak Apache, IIS również nakłada limity czasu odbierania kolejnych porcji danych i zrywa połączenia z bardzo wolnymi klientami. W odróżnieniu jednak od serwera Apache, atak Slowloris nie zatka tak skutecznie serwera Microsoftu, ponieważ samo odbieranie wolno nadchodzących nagłówków nie wyczerpie puli zasobów i atak Slow HTTP Headers stanie się po prostu mało efektywny.

Problem niestety pojawia się w fazie trzeciej. Gdy klient wyśle zapytanie typu POST, wtedy po nagłówkach zacznie wysyłać ciało żądania HTTP. IIS musi te dane odebrać, aby potem je zinterpretować w konkretnej aplikacji. Problem w tym, że odbieranie danych z żądania HTTP już nie jest tak wydajne, jak odbieranie nagłówków. IIS intensywnie przetwarza pulę żądań z przesłanymi nagłówkami (niezależnie od tego, czy mają one kompletne ciało czy nie), więc duża liczba takich połączeń będzie skutkować odmową dostępu do usługi.

Serwer IIS zatyka się dokładnie w ten sam sposób jak serwer Apache. Zamiast wolno dosyłanych nagłówków trzeba po prostu powoli dosyłać kolejne elementy ciała żądania. Stąd właśnie nazwa ataku – Slow HTTP Body.

Z doświadczenia mogę powiedzieć, że kolejka połączeń z wolno dosyłanym ciałem mieści nie więcej niż kilka tysięcy elementów (niektóre źródła mówią o setkach połączeń). Atak jest skuteczny na aktualnych serwerach: z pewnością domyślna konfiguracja IIS 6.0–8.5 jest zagrożona. Przypuszczam, że nadchodząca platforma vNext mimo rewolucyjnych zmian, nie wprowadzi w tym aspekcie wielu usprawnień (ale trzeba to potwierdzić w przyszłym roku).

SlowHttpTest

Program slowhttptest jest pewnego rodzaju kombajnem do testów bezpieczeństwa wolnych żądań HTTP. Przy jego pomocy możemy przetestować swoją infrastrukturę przeciwko czterem odmianom ataku Slow HTTP DoS – nie musimy ręcznie generować ruchu, ani wykorzystywać kilku osobnych skryptów takich jak Slowloris (do wolnych nagłówków) czy R.U.D.Y. (do wolnego ciała żądania).

Całe spektrum zagrożeń Slow HTTP DoS jest więc dostępne z poziomu jednego narzędzia. W dodatku narzędzie to posiada dużo opcji konfiguracyjnych, dzięki którym dostrajamy atak do naszych potrzeb i przeprowadzamy rzetelne testy nawet w skomplikowanej infrastrukturze. Po skończonej symulacji możemy zapisać schludny raport, który śmiało powinniśmy dodać jako element dokumentacji testów penetracyjnych.

Chyba nie trzeba więcej nakłaniać do wypróbowania tego narzędzia. Kod programu jest dostępny na stronie projektu w usłudze code.google.com:

https://code.google.com/p/slowhttptest/

https://code.google.com/p/slowhttptest/

Instalacja jest równie przyjemna jak późniejsze używanie programu. W systemie Kali Linux wystarczy pobrać źródła z repozytorium SVN, a następnie przeprowadzić standardową kompilację:

Po poprawnej instalacji będziemy mogli uruchomić program w konsoli systemowej. Podczas stress testu możemy m.in.:

  • wybrać typ ataku – opisywany już Slow Headers -H oraz Body -B (a także dwa inne warianty, które poznamy w kolejnych odsłonach tego cyklu);
  • dostrajać szczegóły ataku – kontrolować liczbę tworzonych połączeń -c  -r, czas ich podtrzymywania -i oraz liczbę dosyłanych danych -x;
  • konfigurować opcje proxy – zarówno dla połączeń zestawianych podczas ataku -d jak i tych używanych do testowania stabilności strony -e (dzięki czemu możemy sprawdzać np. przez publiczne proxy czy strona jest faktycznie dostępna czy po prostu połączenia z naszego adres IP zostały gdzieś zablokowane);
  • zarządzać raportowaniem – włączyć generację podsumowania ataku -g (w postaci plików  .html oraz .csv).

Poniżej zostały przedstawione wszystkie dostępne opcje programu (najczęściej używane zostały podświetlone):

Studium przykładowego ataku

Czas przejść z teorii do praktyki i zobaczyć nowo poznane narzędzie w akcji.

Na potrzeby artykułu przygotowałem osobną architekturę do testów. Aby pokazać realny przykład ataku, zamiast wykonując test na maszynę w sieci lokalnej, całość usług uruchomiłem w chmurze Microsoft Azure.

Powyższe podejście pozwala na zebranie wiarygodnych wyników – podczas symulacji na cel localhost może dojść do sytuacji, że samo narzędzie do testów przeciąży system. Również testowanie serwera w sieci lokalnej nie jest szczególnie interesującym przypadkiem – w sieci lokalnej dane wysyła się kilkukrotnie szybciej, niż do serwerów zdalnych.

Mając powyższe na uwadze, zdecydowałem również, że testy przeprowadzę z poziomu dwóch różnych sieci w Polsce, aby upewnić się, że istnieje możliwość wykonania skutecznych ataków Slow HTTP DoS zarówno na wolnym jak i szybkim łączu.

Przy atakach DoS zawsze istnieje ryzyko, że jakieś urządzenie pośredniczące (np. firewall) zauważy podejrzany ruch i zablokuje agresora. W takim wypadku napastnik faktycznie nie będzie miał dostępu do aplikacji, co może błędnie zinterpretować jako udany atak. W celu dodatkowej weryfikacji, po wykryciu załamania usługi, fakt ten będę weryfikował przy pomocy smartfonu łączącego się ze światem przez sieć LTE (4G). Pozwoli to upewnić się, że atak faktycznie doszedł do skutku.

Warto zaznaczyć, że slowhttptest może używać osobnego proxy do sprawdzania statusu celu, jednak test przez sieć LTE jest w tym wypadku pewniejszy.

Środowisko ofiary

Tak jak wspomniałem wyżej, całą infrastrukturę „ofiary” zainstalowałem w usłudze Microsoft Azure. Do testów użyłem następującej konfiguracji:

  • maszyna wirtualna standard A4 – 8 rdzeni, 14 GB pamięci RAM (koszt €400/mies.),
  • system operacyjny Microsoft Windows 2012 R2 Datacenter (wersja z 14 listopada 2014 r.),
  • lokalizacja fizyczna maszyny – region Europy wschodniej (aby zminimalizować wpływ opóźnień),
  • serwer IIS 8.5 z ASP.NET 4.5 w domyślnej konfiguracji.

Azure General Purpose A4

Na tego rodzaju maszynę wdrożyłem prostą web aplikację ASP MVC 5 (jedną z szablonów Visual Studio 2013), która umożliwiała m.in.:

  • odwiedzenie strony produktowej pod adresem GET http://sek4.cloudapp.net/wa/,
  • logowanie się na konto lokalne pod zasobem POST http://sek4.cloudapp.net/wa/Account/Login.

W infrastrukturze sieciowej nie instalowałem żadnych serwerów proxy, load balancerów, zapór ogniowych, WAFów, IDS/IPSów i podobnego rodzaju usług, ponieważ zaciemniłoby to ideę ataku. O przykładowych metodach ochrony opowiem w ostatniej części tego cyklu.

Atak

Do ataku użyłem narzędzia slowhttptest w wersji 1.6, z następującymi przełącznikami:

  • -u http://sek4.cloudapp.net/wa/Account/Login  – mam pewność, że pod tym adresem serwer będzie przetwarzał żądania HTTP z metodą POST,
  • -B  – używam ataku Slow HTTP Body,
  • -l 180  – 3 minuty powinny wystarczyć, aby przeprowadzić atak oraz zweryfikować jego skutki,
  • -g -o sek4dos  – po testach chcę otrzymać czytelny raport w pliku sek4dos.html oraz sek4dos.csv.

Czas na konfigurację najważniejszych przełączników sterujących parametrami połączeń. Podczas zestawienia kanału przy użyciu programu nc zauważyłem, że serwer zrywa połączenie po dwóch minutach. Początkowo przyjąłem więc następujące wartości parametrów slowhttptest:

  • -c 1000 -r 200  – zestaw maksymalnie 1000 połączeń, do 200 połączeń/sekundę (zazwyczaj c ustawiam jako wielokrotność 1000, a r jako wielokrotność 50),
  • -i 30  – odstęp 5 sekund między dosyłaniem kolejnych porcji danych,
  • -x 5  – dosyłaj nie więcej niż 12 bajtów danych (w ciele żądania będą pojawiały się wartości xxxxx=xxxxx&…).

Niestety powyższe wartości okazały się nieskuteczne – po uruchomieniu slowhttptest zauważyłem, że serwer bardzo szybko zamykał połączenia:

Podczas dobierania parametrów slowhttptest należy dążyć do tego, aby podczas ataku:

  • uzyskiwać jak największe wartości w kolumnie connected,
  • minimalizować liczbę w kolumnie closed,
  • gdy kolumna error zacznie wzrastać – należy ręcznie zbadać przyczynę błędnych połączeń.

Po kilku próbach udało mi się skonfigurować stabilny, powtarzalny atak odmowy dostępu przy pomocy poniższego polecenia:

Narzędzie slowhttpheaders w akcji – serwer przestaje odpowiadać!

Narzędzie slowhttpheaders w akcji – serwer przestaje odpowiadać!

Narzędzie slowhttptest zwróciło informację service available = NO po upływie niespełna minuty. Od tego momentu web aplikacja wdrożona na serwer sek4.cloudapp.net faktycznie przestała odpowiadać. Serwer stał się ofiarą ataku odmowy dostępu – zasoby dowolnej aplikacji HTTP nie mogły zostać pobrane zarówno przez przeglądarkę atakującego, przeglądarkę w innej sieci oraz przez mobilną wersję łączącej się przez sieć LTE. Pełny sukces.

W praktyce skutki ataku były odczuwalne dużo szybciej – już po 30 sekundach od uruchomienia skryptu. Mimo że test przeciążeniowy zwracał informację available = YES, próba odwiedzenia strony skutkowała zobaczeniem białej witryny z napisem „The service is unavailable”. W związku z tym, że powyższy komunikat jest poprawnie zwróconą informacją w kontekście protokołu HTTP (kod  200 OK), narzędzie takiej sytuacji początkowo nie wykrywa.

Dlatego bardzo ważne jest, aby ręcznie weryfikować stan serwera.

IIS 8 – The service is unavailable – czyli wynik udanego ataku Slow HTTP Body (mimo błędnej informacji o dostępności usługi zwracanej przez slowhttptest)

Udany atak Slow HTTP Body na serwer IIS (mimo błędnej informacji o dostępności zwracanej przez slowhttptest).

Przyjrzyjmy się teraz jak wygląda żywotność serwera podczas ataku. Poniższy zrzut pokazuje stan Monitora Zasobów kilkadziesiąt sekund po rozpoczętym ataku:

Zajętość zasobów atakowanego systemu podczas ataku

Zajętość zasobów atakowanego systemu podczas ataku.

Na pierwszy rzut oka widać duże zużycie CPU – wszystkie rdzenie są całkowicie obciążone przez niemal sto workerów. Nawet gdyby IIS w normalny sposób zwracał zasoby WWW, sama generacja takiego obciążenia mogłaby być uznana za sukces potencjalnego napastnika.

Na szczęście w odróżnieniu od serwera Apache, zużycie pamięci w czasie ataku na IIS drastycznie się nie zmieniało – cały czas wynosiło ≈ 25-35% z 14GB. Ciekawym faktem jest jednak pojawienie się wielu operacji wejścia–wyjścia dysku twardego, który zaczął zrzucać pamięć do pliku wymiany D:\pagefile.sys (10 MB/sec).

Podczas testów oczywiście zwiększył się ruch sieciowy, który był największy na samym początku oraz pod koniec ataku – zestawianie i rozłączanie połączeń generowało ruch na poziomie około 400-600 Kbps. Może to być uznane za anomalię w tego rodzaju symulacjach, jednak taki wolumen w większych systemach jest trudny do zauważenia – w szczególności, że taka sytuacja trwa tylko kilka sekund (a całością można w pewny sposób sterować poprzez flagę -r  w slowhttptest). Samo dosyłanie danych nie generowało zauważalnego ruchu – co jest dość intuicyjne.

Tak samo, jak w przypadku ataku Slowloris, tak i tutaj kilka sekund po zakończeniu testów stan serwera aplikacyjnego wrócił do normy.

Czas przyjrzeć się statystykom wygenerowanym przez narzędzie slowhttptest. Po wykonaniu testów w katalogu, w którym został uruchomiony stress test, pojawiły się dwa pliki:

  • sek4dos.html – zawierający ładnie wyglądający wykres obrazujący charakter ataku,
  • sek4dos.csv – który jest po prostu zestawem danych informujących ile połączeń danego typu było zestawionych w konkretnej sekundzie ataku.

 

Statystyki slowhttptest (plik sek4dos.html)

Statystyki slowhttptest (plik sek4dos.html).

 

Powyższe dwa pliki warto dodać do raportu z testów przeciążeniowych lub penetracyjnych.

Warto też nadmienić, że zmiana miejsca wykonywania ataku w ogóle nie wpłynęła na jego skuteczność – omawiana podatność może być wyeksploatowana z poziomu komputera PC wpiętego do internetu udostępnianego przez standardowego, osiedlowego ISP.

Atak na grubego zwierza

Bez większych problemów udało się unieruchomić usługę hostowaną na dość wydajnej maszynie. Sprawdźmy, czy z poziomu jednego węzła w sieci uda się skutecznie wyłączyć z użycia nawet najpotężniejsze maszyny. Dzięki temu będziemy w stanie odpowiedzieć sobie na pytanie czy wertykalne skalowanie architektury (mocniejsza maszyna zamiast dodatkowego web serwera) uchroni nas przed skutkami omawianego zagrożenia.

Do drugiego testu przygotowałem dużo mocniejszą maszynę – jedną z najwydajniejszych w ofercie Microsoft Azure:

  • maszyna wirtualna D14;
  • seria D ze zoptymalizowanym czasem obliczeń – wydajniejsze CPU, więcej pamięci, dysk SSD;
  • 16 rdzeni CPU, 112 GB pamięci RAM;
  • koszt €1447 miesięcznie ≈ ponad 6000 zł/mies.
Parametry "grubego zwierza".

Parametry „grubego zwierza”.

"Gruby zwierz" od środka.

„Gruby zwierz” od środka.

Parametry serwera wyglądają naprawdę imponująco. Aby sprawdzić, czy problem ataku leży po stronie usługi IIS, a nie sprzętu lub systemu operacyjnego, wykonam atak dokładnie z tymi samymi parametrami, co poprzednio na maszynę A4:

Okazuje się, że efekt jest dokładnie taki sam. Mimo tego, że atakowany serwer jest wyposażony w dużo wydajniejszy dysk, posiada wielokrotnie więcej pamięci oraz dużo więcej mocy obliczeniowej – po paru sekundach usługa i tak przestała odbierać połączenia:

Udało się więc ubić grubego, drogiego zwierza przy pomocy jednego komputera. Przerażające.

Podsumowanie

Zademonstrowany w tej części atak Slow HTTP Body jest niezwykle spektakularny – przy pomocy jednego węzła w sieci pokazaliśmy jak można całkowicie odciąć klientów od skorzystania z usług nawet potężnego serwera aplikacyjnego. Widać, że zagrożenia z rodziny Slow HTTP nie są błahostką i przy nieskomplikowanej infrastrukturze mogą sprawić ogromne straty.

Aby przestrzec się przed zagrożeniem powolnych ataków HTTP, koniecznie trzeba przeprowadzić testy na swoich serwerach aplikacyjnych – nie tylko IIS. Przy symulacjach bardzo pomocne okazuje się narzędzie SlowHttpHeaders, dzięki któremu szczegółowo przetestujemy nasze mechanizmy obrony przeciwko różnym wariantom Slow HTTP DoS.

Warto zaznaczyć, że opisywane zagrożenie nie dotyczy serwisu Azure, a domyślnie skonfigurowanej usługi webowej ze stajni Microsoftu. Ryzyko może uderzyć zarówno w serwer postawiony w chmurze Microsoftu czy Amazonu, jak i w instancję serwera IIS (lub innego web serwera!) instalowanego na dedykowanej maszynie we własnej serwerowni!

Aplikacje hostowane na serwerze IIS z reguły są dużymi aplikacjami biznesowymi, zawsze więc powinien znaleźć się budżet na przeprowadzenie hardeningu. Koszty kilkudniowej konfiguracji usług sieciowych będą wielokrotnie mniejsze, niż odpieranie skutecznych ataków Slow HTTP inicjowanych nawet przez mało–zaawansowanych agresorów.
Obrona poprzez wertykalne skalowanie architektury (zwiększenie mocy kontra dokładanie drugiej maszyny) nie ma żadnego sensu w kontekście ataków Slow HTTP Body na serwer IIS. Skuteczniejsza będzie inwestycja w hardening, przeprowadzenie testów penetracyjnych oraz rozbudowę infrastruktury sieciowej.

W następnej części artykułu przyjrzymy się jeszcze dwóm innym wariantom ataków Slow HTTP DoS. Cały cykl zamkniemy krótkim podsumowaniem zawierającym kilka wskazówek dotyczących obrony przed zagrożeniami Slow HTTP DoS.

Do zobaczenia w przyszłym roku :-)

 

– Adrian “Vizzdoom” Michalczyk dla serwisu Sekurak.pl

Spodobał Ci się wpis? Podziel się nim ze znajomymi:



Komentarze

  1. Artykuł z najwyższej półki, świetna robota Adrian!

    Odpowiedz
  2. soal

    Świetny artykuł – choć nie używam IIS, to miło się czytało.
    Zawsze się człowiek czegoś nowego nauczy – czekam na więcej! :-)

    Odpowiedz
    • Apache też padnie – jak nie przez nagłówki, to przez body :)

      Odpowiedz
      • soal

        Tak, czytałem też poprzedni artykuł :-)

        Odpowiedz
  3. roman

    Jeśli hostowana usługa używa strumieniowania dla POST-a po weryfikacji nagłówków jest w stanie natychmiast ubić połączenie klienta.

    Rzeczowe ale tendencyjne.

    Pozdrawiam.

    Odpowiedz
  4. Dawid

    Interesująca lektura :)

    Odpowiedz
  5. józek

    to już wiem, czemu vizzdooma średnio z IRCa wywala co 20minut, testował na sobie artykuł ;D

    Odpowiedz
  6. Michał

    Bardzo fajny artykuł, aż sprawdzę swoje aplikacje, dzięki :)

    Odpowiedz
    • Kolejną część Adrian już pisze :)

      Odpowiedz
  7. „Obrona poprzez wertykalne skalowanie architektury (zwiększenie mocy kontra dokładanie drugiej maszyny) nie ma żadnego sensu w kontekście ataków Slow HTTP Body na serwer IIS. Skuteczniejsza będzie inwestycja w hardening, przeprowadzenie testów penetracyjnych oraz rozbudowę infrastruktury sieciowej.”

    O ile dobrze zinterpretowałem artykuł, wyżej wymieniony fragment brzmi jak: „zatrudnij bezpieczeników do tego, inaczej nic nie zdziałasz”, z czym się nie zgadzam :-)

    Każda platforma, dla której udaje się osiągnąć skalowalność może podnosić poprzeczkę atakującemu właśnie zwiększając szeroko pojętą pojemność platformy. WARUNEK: konfiguracja usług (właściwie całego stosu od blach przez system po usługi) będzie wykorzystywała zwiększoną pojemność (lepszy CPU, więcej RAMu, więcej w ogóle maszyn w klastrze, etc.). Zazwyczaj „domyślna konfiguracja” nie korzysta z dobrodziejstw zwiększonej pojemności, stąd Adrian mógł dojść do takiego wniosku jaki wskazałem.

    Wykorzystanie pojemności to zadanie zazwyczaj leżące w kompetencjach administratora danej platformy.

    Hardening może zawierać elementy optymalizacji konfiguracji pod kątem pojemności platformy, na której pracuje utwardzany element, natomiast to PODSTAWA, która powinna być na bieżąco zarządzana przez administratora – jeśli nie jest to przykłady z artykułu stają się niestety realne i czas zatrudnić bezpiecznika, który pomoże ogarnąć sytuację.

    Odpowiedz
    • No nie to chciałem przekazać w kontekście skalowania. Z doświadczenia mogę powiedzieć – i to zarówno jako członek devteamu, jak i bezpiecznik – to rozwiązanie tego problemu zawsze zaczyna się od próby wymiany maszyny na lepszą.

      No i właśnie – zmiana maszyny na lepszą albo nie daje nic, albo daje mało. I muszę to zawsze tłumaczyć i przepychać kolejno przez: programistów, administratorów, liderów, a później u samego klienta.

      Po to dałem ten komentarz o skalowaniu – aby zaoszczędzić Wam (i sobie) czasu. Aby nie robić PoCów, które pokazują, że potwór i tak polegnie – lepiej odwołać się do tego tekstu i powiedzieć, że mocniejsza maszyna to nie rozwiązanie. Rozwiązanie trzeba robić właśnie „od blach” i nie jest to ani tanie, ani szybkie, ani proste.

      A szybkie fixy, które małym kosztem zauważalnie zmniejszą ROI atakującego? O tym jeszcze będzie.

      Odpowiedz
      • Jeśli zmiana na większa nic nie daje to prawdopodobnie za zmianą pojemności nie poszła zmiana konfiguracji, która by tą dodatkową moc potrafiła skonsumować. Ewentualnie zwyczajnie atak jest na tyle duży, że zwiekszona pojemność to jeszcze za mało.

        Spróbuj mierzyć bezpieczeństwo: atak i zmierzyć infrastrukturę, wtedy będziesz wiedział czy rozbudowa coś da i o ile trzeba rozbudować by coś dało, do tego dodaj aspekt kosztowy – wyjdzie Ci ROI który można porównywać z innymi rozwiazaniami.

        Nie zgadzam się z tym, że to zła droga i niewiele lub nic nie daje – moje doświadczenie w it i itsec mówi, że np. tą drogą można zwiększyć swoje szanse w przypadku (D)DoSa.

        Odpowiedz
  8. Przemek

    Bardzo fajny artykuł, trochę przerażający jak łatwo przy dyspozycji zwykłego PC i dość prostą komendą ubić ważną usługę. Chętnie przeczytam następną cześć, ewentualnie jakieś wskazówki lub rady na temat hardening-u przy omawianej podatności.

    Odpowiedz
  9. Niezłe skupisko takiej wiedzy, której nie za bardzo mogłem znaleźć gdzie indziej. Dzięki wielkie za wpis i czekam na następne z tej serii.

    Odpowiedz
  10. Piotr

    Jakąś alternatywą przy IIS może być Dynamic IP restriction i strona napisana tak, że przyjmuje jedno zapytanie na raz z danego IP, resztę odrzuca. Ale to tqk jak pisze, jakaś alternatywa.

    Odpowiedz
  11. oi
    Odpowiedz
  12. Oi

    i może jeszcze jakiś mały tutek w jaki sposób korygować parametry żeby wycisnąć maxa

    Odpowiedz
    • Marcin

      Właśnie, mi też zabrakło tego wyjaśnienia.

      Odpowiedz

Odpowiedz