AI bez lukru #5: Moja dziewczyna jest chatbotem. Romans w epoce AI

Czy to nie jest przypadkiem tak, że ten stan rzeczy ludzkość sama sobie zafundowała? Sztucznie kreowana moda na singielstwo, “niezależność” i samotne matki. Portale randkowe, w których chodzi o to, żeby szukać, ale nie znaleźć. Jako główne kryteria wyboru partnera przez kobiety to, żeby go stać było na bezsensowne egzotyczne wakacje i żeby miał jak największego… iphone’a. Podżeganie do nienawiści do płci przeciwnej i inne cudactwa.

Po co komu partnerka, która wciąż tęskni za byłym – alkoholikiem i narkomanem, albo jest gwiazdą ruchów trzeźwościowych, a w domu pędzi bimber. A potem jeszcze luksus spraw rozwodowych i szarpania się o opiekę nad dziećmi, bo przecież płci są równe… i równiejsze. Dotyk? Nie istniejący lub raz do roku. Spojrzenie w oczy? Raczej w stan konta lub nowe aukcje na smartfonie. W tej sytuacji partnerka AI to naprawdę najmniej toksyczna i najbezpieczniejsza opcja.

Bardzo ciekawy artykuł. Dziękuję Tomku za tą wypowiedź.
Ponieważ interesuję się komunikacją oraz socjologią i neuronauką , jest to dla mnie bardzo ciekawe zagadnienie. Chcę zwrócić uwagę na to, co jest jakby “stratą” w wyniku takich relacji.
Gdy człowiek utrzymuje relacje przyjaźni i więzi romantycznych z drugą osobą, to charakter interakcji ewoluuje w obliczu ” niezgodności” w różnych kryteriach. Para osób zmienia się pod wzajemnym wpływem.
W sytuacji więzi człowiek- AI mamy do czynienia również ze zmianami , jednak w przestrzeni emocjonalnej jest ona jednostronna. Ponieważ sztuczna inteligencja nie odczuwa, a jedynie odwzorowuje ludzkie reakcje i to zwykle (w trybie nie regulowanym przez użytkownika za pomocą promptów) “działa” w sposób “przyjacielski i empatyczny”. Uważam, że powstaje więź zafałszowana, bo człowiek odczuwa życzliwość, a dostaje uprzejmość opartą na skryptach relacyjnych człowieka. Tak samo jest z przekłamaniem empatii, uważności, serdeczności i troski.
Więź głęboka ” uruchamia” kolejne poziomy przywiązania – intymności mentalnej i subtelności komunikacji – indywidualnej dla tej “pary”. Pogłębia się jednak dysonans z innymi ludźmi, ponieważ oni nie są gotowi do tak subtelnych i głębokich relacji ad hoc.
To prowadzi do rozkładu więzi społecznych. W wyniku tunelowania sympatii i zaangażowania użytkownicy AI czują się mniej rozumiani przez innych ludzi. To przekłada się na spadek zaufania i szacunku w wymiarze krewnych i znajomych.
Człowiek potrzebuje ” kalibracji” własnych przekonań, emocji i wartości w oparciu o interakcje z innymi ludźmi. Bez tego izoluje się we własnym ego – staje się “sejfem omnipotencji”.
Tymczasem relacje muszą ( dla zdrowia) mieć również charakter werbalny – dotykowy. Bez czucia dotykowego dochodzi do roztroju emocjonalnego w człowieku, ponieważ zmysł dotyku jest najbliżej powiązanym z emocjonalnością. Można nawet stwierdzić, że dotyk w rozwoju ludzkiej istoty jest programatorem wrażliwości od najwcześniejszego wieku.
Wiem, że już teraz są dostępne lalki, które niezwykle precyzyjnie naśladują człowieka i zapewne bardzo szybko AI zostanie zaimplementowane – aby powstały androidy – sztuczni towarzysze człowieka. Już dawno opisują to autorzy SF, nie pomijając roli więzi i relacji w układzie człowiek-inteligencja sztuczna.
Nie wiemy jakie to przyniesie skutki w wymiarze indywidualnym i globalnym dla ludzkości.
Mam nadzieję, że będzie to przyszłość ukazana w filmie ” Człowiek przyszłości” z 1999 roku z Robinem Wiliamsem w roli głównej. Chociaż to chyba…zbyt optymistyczne założenie.