AI bez lukru #10: Gdy AI zostaje szefem – algorytm ocenia Twoją pracę

Cześć! Z tej strony Tomek Turba. AI bez lukru to cykl moich felietonów o sztucznej inteligencji bez marketingowego lukru, bez korporacyjnych slajdów i bez bajek o „rewolucji, która wszystko zmieni”. Pokazuję AI taką, jaka jest naprawdę: z absurdami, wpadkami, halucynacjami i konsekwencjami, o których rzadko mówi się głośno. Bez zadęcia, bez propagandy, z humorem – ale na serio.

Pełna lista odcinków: tutaj

Kiedyś szef był człowiekiem. Miewał humory, gorszy dzień, lepszy dzień, czasem kawę za mocną, czasem za słabą. Dało się z nim pogadać, czasem coś wytłumaczyć, czasem nawet ugrać podwyżkę albo przynajmniej przesunięcie deadline’u. Człowiek rozumiał, że serwer padł, że dziecko chore, że życie. Że w piątek jest potrzeba wyjścia szybciej z roboty. Dziś szefem jest drzewo algorytmów. Nie ma humorów. Nie ma gorszego dnia. Nie pije kawy (nawet latte piernikowego). Nie rozumie, że „coś się wysypało”. Rozumie tylko, że KPI się nie zgadza.

W nowoczesnych firmach coraz częściej nie masz już przełożonego. Masz system. Dashboard. Panel z wykresami, który co rano wie o Tobie więcej niż Ty sam. Wie, ile ticketów zamknąłeś, ile e-maili wysłałeś, ile minut byłeś „aktywny”, jak długo patrzyłeś w ekran i czy przypadkiem za długo nie byłeś „idle”. Twój dzień pracy zamienia się w strumień danych. A Ty nie jesteś pracownikiem. Jesteś tylko metryką, trybikiem systemu generującego zysk. Algorytm nie pyta, dlaczego coś trwało dłużej. On widzi, że trwało. Nie interesuje go kontekst, tylko wynik. Nie obchodzi go, że klient był trudny, że system był niestabilny, że ktoś coś zepsuł po drodze. Widziałeś task. Task nie został zamknięty. Minus 10 punktów dla Slytherinu!

Kiedyś roczna ocena pracownicza była spotkaniem. Były emocje, rozmowa, czasem napięcie, czasem ulga. Dziś roczna ocena to raport PDF wygenerowany przez model (chociaż pewnie bardziej JSON?), który wypluwa zdanie: „Twoja efektywność spadła o 7,3% w porównaniu do mediany zespołu”. Bez emocji. Bez komentarza. Bez „ale”. Najlepsze jest to, że nikt już nie wie, kto naprawdę podejmuje decyzje. Menedżer tylko przekazuje wynik z systemu. HR tłumaczy, że „tak wynika z modelu”. Zarząd mówi, że „opiera się na danych”. A dane – jak wiadomo – nie kłamią. Nawet jeśli są kompletnie oderwane od rzeczywistości.

Witamy w świecie, w którym Twój szef nie ma twarzy, głosu ani nazwiska. W sumie niby trudniej o deepfake 😀. Ma za to wersję, numer buildu i changelog. W świecie, w którym awans dostajesz, bo dobrze wyglądasz w tabeli przestawnej, a nie dlatego, że ktoś widzi Twoje zaangażowanie i potencjał. W świecie, w którym nie pracujesz już dla ludzi, tylko dla modelu predykcyjnego.

I wiesz, co jest w tym wszystkim najbardziej ironiczne? Że AI nigdy nie usłyszy, że jest kiepskim szefem. Bo nie ma komu tego powiedzieć. Po prostu zostanie wydana kolejna wersja modelu z historią działań tego poprzedniego. T-800 awansuje do T-1000 i tak aż do AGI.

To futuryzm czy kataklizm?

~Tomek Turba